Po si nuk e pamë një film bashkë,

Një xhiro me tren apo të më mësoje notin.

Të merrnim biçikletat për në plazh,

Rrobat, kremin, ndonjë libër dhe topin.

Sikur të hanim misra të pjekur,

Të na bëheshin tërë dhëmbët me të nxira,

Ti të qeshje me pamjen time të re,

E të më qetësoje me nja dy birra.

Po sikur të shkonim në ndonjë fushë të madhe,

Mbjellë me grurin midis të cilit vrapoja.

Të kërkoje për mua si të isha lulëkuqe,

Të më ndiqje buzagaz dersa unë të ndaloja.

Të shtriheshim ndonjëherë buzë një liqeni,

Me gotat mbushur plot verë të bardhë.

Të shihnim qiellin e mos ja gjenim kurrë fundin,

Derisa dita tjetër në përqafim të na zbardhë.

Po mbase ndonjëherë mund të ndjekim flutura,

Bletë a xixëllonja ç’të duash ti.

Të rendim pas gjërave që na duken të bukura,

Të qeshim me të madhe për këtë kohë tani.

Po sikur të shtrihemi një natë të errët,

Të numërojmë yjet të gjithë pak nga pak,

Nën tingujt e këngëve tona të preferuara,

Dhe të ngrohim zemrat pranë zjarrit bubulak.

Një ditë kur të jem rrudhur do më mbash prej dore,

Do kesh frikë të më lëshosh se mbase më humb.

Do bredhim gjithë qytetin për një akullore,

Të gjejmë ne kausha me çokollatë në fund.

Kur të rritem edhe ca do qeshësh si jam unë,

Do mendosh për kohën kur ishim në rini.

Ndoshta do të rrjedhë ndonjë lot ndër faqe,

Që një tjetër femër, ke grua tani.

💌

Të pash thellë në sy, Katerinë dhe ndjeva diçka për ty! Ndjeva që ti ishe mjaftueshëm e mirë, por me veprime të këqija.

E vogla Katerinë me flokët bishtaleca…

Me shpirt kaq të pafajshëm, por e bërë copa nga goja e ujqërve që nuk ngopen së ngrëni. Sa frikë ke Katerinë! Sa frikë ke të jetosh edhe pak.

Çke menduar shkatarraqe? Ti rigjenerohesh gjithmonë,mjaft u solle kështu me veten. Ti mbin filiza të vegjël sa herë që ta presin trungun e njomë.

Ah,moj e vogël, që prisje kaq shumë për druvarin tënd,por ai të bëri dru zjarri.

Çflakë bubulake lëshonte shpirti yt!

Kat, ngriji sytë e shihmë, shihmë të lutem sepse jam duke të të parë dhe unë.

Qaj, qaj dhe ujite veten tende. Unë të kam falur, veç ulëri, nxirre lëmshin që e mban aty ngrohtë.

Askush nuk të do si unë. Di gjithë sekretet e tua më të errëta dhe nese do të vërtetën edhe të kam urryer ndonjëherë. Por ti nuk e meriton të shkosh. Ti meriton të qeshësh pas tërë kësaj breshërie lotësh,buzëve plagë dhe fytyrës si shegë. Unë kam qenë gjithmonë aty dhe i kam parë të gjitha. Dhe ti e di sa ndërshkuese mund të jem unë ndonjëherë apo jo? Por ja unë po të fal.

Do jesh mirë e vogla ime. Premtoj.

…

Katerina ngriti sytë dhe pa pasqyrimin e saj.

Nuk dukej më e shëmtuar edhe pse në fytyrë ishin bërë kanale lotësh si llumi i kafesë. Ky ishte monologu më i tmerrshëm që i ishte dashur të bënte.

Kishte pasur gjithmonë frikë të ishte vetëm,të ndihej vetëm.

Por kjo nuk kishte ndodhur kurrë. Pas asaj cope xhami ishte gjithë mirësia e saj, shpirti i saj me muret e rrëzuara përdhe, gjithë bota e saj ishte aty. Dhe kishte qenë gjithmonë ,për të mos e lënë kurrë vetëm.

Kush je ti Katerinë?

Oh,ajo e dinte.

Ajo ishte një grusht njeri me dy grusht shpirtin. Por nuk e futi kurrë veten brenda tij.

Puthi imazhin e saj,veshur me një fustan si bora, këpucë të zeza e çorape me fjongo të bardha.

Si një fëmijë i vogël hidhte hapa të mëdhenj,të rëndë drejt oqeanit. Shkoi në majën më të lartë dhe ngriti sytë drejt qiellit gri.

Buzëqeshi.

Cironka e vogël me sytë e mëdhenj të kafenjtë notoi për shumë-shumë larg.

💌

Pranverë.

Dita e pestë që sytë e mi kanë rënë në dashuri. Sot nuk jam e trishtuar e di? Sot, dhe 4 ditë te tjera nuk i flas më vetes,nuk e kritikoj më, vetëm i kam shprehur dashurinë time si asnjëherë tjetër.

Sa e lumtur jam që mundem të shoh. Sa e lumtur jam që mund ta mbush shpirtin tim duke parë lulet e kumbullës, të pjeshkës,të mollës.

Sa e lumtur jam që mund të eci, të vrapoj dhe këmbët e mia,në dukje veshur, por në shpirt zbathur,të rendin pas luledeleve. Kam parë yje që bien ditën, dritë natën dhe një stuhi me zogj që presin rrugën time e më kujtojnë sesa bukur është të fluturosh.

Gjithmonë në shkrimet e mia jam diçka.

Sot kam zgjedhur të jem një lule. Jo një lule cfarëdo, një lule e lirë.

Dua të rritem kudo. Dua të jem si ato lulkat verdharake që gjejnë forcën të mbijnë edhe në një grimcë tokë mes hapësirave të trotuarit.

Kam aq shumë petale sa lojën më do-nuk më do mund ta bëj veç unë për veten time,askush tjetër.

Dhe unë kam plot pesë ditë që e dua aq shumë veten time, i dua aq shumë petalet e mia, që të gjitha një nga një.

Jam kaq e lumtur që mundem të çel kuturu, që e shoh të bukurën edhe në rrënojat e një lufte shekullore me shpirtin.

Jam e lumtur që kam forcën të ëndërroj, edhe atëherë kur ëndrrat duken të pashpresa. Unë dua t’i jap jetë si të jenë foshnjat e mia të mendjes dhe të vijnë duke qeshur me të madhe që ja dolën në këtë botë ku njerëzit hanë paturpësisht ëndrra të sapolindura.

Nuk ndjej mllef për ta, ndjej dhimbje që s’mund të ushqejnë dot veten me të tyret.

Ah,botë.

Jam shumë e lumtur vërtetë.

Jam shumë e lumtur që ti je kaq e katranosur, sepse më bën ta dua veten më shumë.

Lulka sot po çel edhe në një shteg tjetër dhe do ta bëj çdo ditë kur ata këpusin një si unë.

Çdo ditë njëjtë ata, ama njëjtë dhe unë.

Derisa një ditë do të çel mbi një re që ka thithur gjithë ngjyrat e perëndimit të më ushqejë mua,të më ngjyrosë petlat me to,mua,lulen verdharake.

Sot jam shumë e lumtur, e lumtur që frymoj, e lumtur që mund të shoh përtej degëve të pemës qiellin, e lumtur që mund të ha kumbulla sheqeri, e lumtur që mund t’i kap flokët me fjongon time të kuqe.

Ah, botë.

Sa bukur të jesh e lumtur.

💌

Shkruar më 5 mars 2019.

Mankthi më i keq i vetes time jam po unë.

Mendoj,mendoj aq shumë sa ndonjëherë më duket sikur mendimet e mia do më pushtojnë një ditë dhe unë do jem veç një marionetë në këtë botë me zemra druri dhe jo mishi e gjaku.

Dua vetëm të shkoj në shtëpi. Dua të më largohen mendimet siç më largohet rëra nga gishtërinjtë. Edhe deti me qiellin duket sikur puthen,veç unë nuk puthem dot me mendjen time që jemi kaq afër,por sa larg njëkohësisht.

…

Dallgë. Po sa dallgë ka kjo mendja ime që kërkojnë të më zhysin.

Sa shkumë bëjnë,por mendja ime shkumon më tepër. Sa përplasen këto dallgë,po ah mendja ime më tepër.

 Sa e vështirë mund të jetë që ky diell të më ngrohë dhe zemrën veç fytyrës?

Pse gjej veç njerëz që më braktisin e njerëz që kthehen kur nuk ja vlen më kthimi? Pse gjej veç njerëz pa ndjenja që e bëjnë gjumin rehat edhe pse e dinë që unë sonte nuk do fle?

Oazi im po mi than grykët për pak njerëz që të më duan. Oazi im është ky det i tërë, por me kaq shije të kripur. Kush i hodhi kaq kripë këtyre njerëzve sa nuk po gjej dot sheqerin tim?

💌

Më duhet veç pak kohë. Veç pak të dal nga bota ime e t’i hidhem jetës me kokë, siç i sulen shpendët,pinguinëve beba të Arktikut.

Sa e trishtë ngjan, por njëkohësisht e drejtë.

Deri dje më dhimbsej ai pinguin i vogël, por nuk mendova kurrë për zogjtë, aq të uritur sa mund të ngordhnin.

Më vjen kaq keq për veten time që nuk mendova kurrë të sulesha deri kur bota e egër u sul mbi mua.

Vdiqa nga zemra acar e Arktikut. Njerëz aty-këtu, copa akulli më shumë.

Sa turp kam ndaj vetes time. Ç’marrëzi! Mu dukën të gjithë si kafshë të buta pellushi, si ato që i rreshtoja mbi divan kur isha e vogël dhe u bërtisja kur bënin gabime imagjinare.

Kurse sot kafshët më bërtasin mua, s’janë as prej pellushi e as të buta.

Janë gati të më hanë, mua që i mbaja mbuluar nën batanijen time të ngrohtë.

Ah, ç’trishtim ta shoh veten në kafaz ndërkohë që kafshët janë jashtë. Sa e frikshme të dalësh prej këtu kur nuk e di ç’të pret jashtë mureve të tua të hekurta.

Po e sheh sa e do lirinë nga kuadratet që formon ajo hekurishte, e ndryshkur nga lotët e tu për të dalë prej aty. Sa herë i kam zgjatur duart mes atyre shtigjeve që nuk nxinin as zemrën time sa një kafaz.

E dua kafazin tim, por pse sytë bien të flenë duke parë rrugicën atje tutje për ndonjë lëvizje? Mbase e dua më shumë botën aty jashtë, por s’po gjej guximin të shkelmoj llozin tim që nuk lëviz prej kohësh.

Oh,në djall! Më duhet të shoh çka përtej asaj rrugicës. Mbase do më vrasin, por edhe mbase mund t’i vras.

Sa e frikshme. Sa e bukur. Sa e frikshme. Jo,sa e bukur.

Po vij të të shkel rrugica atje tutje! Po vij të ta thith gjithë ajrin që ti ke.

Po hap derën e kafazit tim. Me gjithë frikën më të mundshme, pritmë jetë se erdha.

💌

A jam mjaftueshëm? Më thuaj a jam një arsye për të shkruar për mua? A jam arsye për të dëgjuar muzikën tënde të preferuar,e të thuash pëshpërimthi,dreqin sa e dua?

Sa më lodh ideja që mund të mos jem. Ideja që në këtë tymnajë të shpirtit tim nuk po të gjej dot, nuk po t’i dëgjoj dot hapat.

Ku je? Ku je ti që i mbush fletoret e mia me shkronjat e tua e mendjen time me fjalët që thua?

Mos më lër të mbytem pa të gjetur. Po rend kaq shumë pas teje, po ti i jep këmbëve duke më drejtuar shpinën.

A mund të vdesë zemra e ti ende të marrësh frymë? Të thithësh tymin e zi që po të japin të pish e ti prap merr frymë me shpresën se një ditë do thithësh ajrin më të pastër në botë e shpirti yt do vijë aromë levande.

Ah,mjerë unë!

Po mjerë më shumë ti që nuk më le kurrë ta ktheja tymin në aromë e të shihje fushën time të levandave.

A jam mjaftueshëm? A jam një shpresë,një ëndërr, një fije jetë për ty? A më mban poshtë jastëkut tënd, me mendjen mbushur plot frymë e sa herë frymon mendon veç dy sy?

Sa më lodh ideja që nuk jam. Se ti mjeshtërisht fsheh gjithçka që më duhet mua të jem e gjallë.

E unë rri e gjallë që t’i dëgjoj një ditë fshehtësitë e tua. 💌

Zhytur në trishtimin tim të heshtur,

Ku ditë të tëra i bëra vend dhimbjes,

Po e lë të më ulërijë pareshtur,

Derisa të njoh rëndësinë e rilindjes.

U futa aq shumë në gropën time,

Në gropën ku dhjetëra shpirtra të mitë janë vrarë.

Më dolën renditur sa e sa zgjime,

Ku sytë kishin qarë,sa në dhimbje ishin tharë.

Aty mu dhimbs vetja ime,

Pyeta për kë dreqin paskam qarë

Për kë kam vuajtur me lëngime,

Për kë kaq rëndë veten kam vrarë?

Ngrita sytë lart këtij qyteti të zhurmshëm.

Zot, falmë që kam kohë që s’të kam folur,

Zgjidhma këtë lëmsh të rrëmujshëm,

Se e kam shpirtin mjaft të lodhur.

Sot trazuar eci,por s’do e kthej më kokën,

Do t’i them mjaft kësaj të zezë sterrë.

Edhe të vijë e të më japë tani botën,

Toka jonë s’ka më lule,tani ka mbetur djerrë.

Dhe ai e di mirë sa i doja lulet unë,

E di mirë sa e doja dhe diellin,

Sa doja të isha me të krahë valëve me shkumë,

Ku uji i detit pasqyronte qiellin.

Po ai më braktisi si të kisha qenë hiçgjë,

Gjithë lulet që i kisha dhënë mi la aty në cep.

I mora t’i hidhja në det një nga një,

E deti mi sillte përsëri në breg.

Si të të harroja unë kur për ty harrova veten time,

Ndërkohë ti as e dije për sa kohë do ishe këtu.

Unë me ty do e ndaja edhe sikur një thërrime,

Kurse ti vendos të më marësh qiellin tim blu.

Sot trishtimi im le të qajë me dënesë,

Se veç kështu do të mësoj ta sfidoj jetën.

Mbase të bukurat vijnë me vonesë,

Por sot, veç sot ta dua dhe pak veten.

💌

Merr një gotë çaj dhe ulu të të tregoj gjëra që ti doje të t’i thoja, por unë nuk munda, deri sot, më 2 shkurt.

Më lejo të të tregoj çfarë nuk është dhimbja dhe pse ndjeja unë dhimbje kur asgjë nuk kishte arsye të dhimbte, parë nga një këndvështrim i jashtëm.

Duhet të filloj me çfarë nuk është dhimbja, por nuk kam sesi kur në rrugicat e mia ajo ecën,vrapon,loz dhe nuk ikën prej aty. Është një endacake që shpirtin tim bëri strehë dhe unë e lash të rrinte aty e u bëra shoqe me të.

Të dish të shkruash nuk është bukur, është e tmerrshme e di? Sepse të shkruaj unë është njëjtë si të lexoj fjalët më vrasëse në botë, ato të miat. Asnjë libër tjetër nuk depërton dot drejt asaj endacakes, ashtu si shkojnë furimthi fjalët e mia.

Do që të jem realiste? Të dal nga bota ime e ngrohtë dhe e sigurt? Dale ta hedh një hap aty ku do ti, por kam frikë se do me zhytet këmba në rërë dhe hapi im do zhduket ndoshta bashkë me mua. Ku të qëndroj? Aty ku njerëzit thonë se të duan, por e mbyllin derën dhe dashurinë e lënë jashtë porte. Aty ku njerezit marrin ndihmën dhe të japin hiçin në dorë. Na! Merre, mbushe shpirtin me hiç!

Diçka reale është që jam e lodhur.

Dua të dal nga ëndrrat që t’i luftoj joëndrrat dhe të kthehem prap në botën time. E përsëri. E përsëri. Derisa një ditë të dy botët të jenë të mijat. Kam kërkuar kaq shumë për pak dashuri, por tani nuk e dua më këtë. Ky është hapi im i parë dhe ende nuk e di në ç’tokë do të shkel ama do ta hedh.

Hapi i parë:

Le të më kërkojë dashuria mua!

Hapi i dytë:

Do eci pak me rrymën, të mësoj për to, kushtet e tyre, idetë, pikat e dobëta që budallenjtë i shohin të forta dhe pikat e forta që mjerisht i shohin të dobëta.

Pi pak caj.

Jeta ime ka qenë një karusel që rrotullohet e rrotullohet pa mbarim. Herë jam lart dhe shoh gjithë qytetin, herë jam poshtë dhe mendoj për qytetin.

Kur shihja lart qytetin, më marrtë e mira, mendoja për ata që nuk e shihnin dot dhe u falja pak nga pamja ime, por ata ishin të verbër. Unë shihja drita,ata shihnin mure.Tani karuseli im kërkon të ngjitet përsëri, dhe këtë herë s’dua ta ndaj qytetin tim me asnjë.Do ta thith për vete gjithë atë panoramë dhe do ngjitem aq lart sa të kem panoramën e tërë botës.

Kur shoh fotot që kam shkrepur aty lart do doja të mos dëgjoja fjalë.

 Boh, sa absurde! Fotografi që flasin. Shiko, këtu ishe shumë e ndjeshme. Shiko, këtu nuk the asnjë fjalë. Këtu nuk të dëgjoi askush edhe pse e nxorre një fjalë. Këtu të shkelën. Këtu të lanë. Këtu të morën kohën. Këtu të morën ndjenjat. Këtu të morën freskinë. Këtu të morën zërin. Këtu. Këtu. Këtu.

Sot do bëj një foto të re. Një foto që do më flasë. Por këtë herë fotoja ime thotë:

Këtu more frymë.

Me dashuri, Skerda.

Pa dhimbje, me pak frikë, por e gjallë.

Po vrapoj Harold. Po vrapoj të vij tek ti, por këto shtigje më cojnë kudo, veç larg dhimbjes.

Kam shumë frikë nga dhimbja, por sa dua të jem pranë saj.

Tani jam futur në atë botën time dhe po ngec aty. Më ndihmo të dal, Harold. Më ndihmo të dal nga aty ku më dhe shkelmin e fundit të rrëzohesha për të mos u ngritur dot vetë. Të kam falur që më vrave. Ti më shumë se gjithë bota që mbaja mbi shpinë. Po ti ishe i miri im, miku im Harold. Unë e pash të mirën tënde fshehur shumë thellë brenda teje, e ruaje me aq fanatizëm dhe ndenja. Ndenja sepse ajo ishte gjëja më e bukur që më kishin parë sytë, s’doja asgjë tjetër veç të më mbaje dhe mua ngrohtë aty. Sa larg duket tani nga kjo humnerë e bukura brenda teje dhe unë prap po vrapoj për tek ti.

Ah,Oli im. Ti që s’më fale dot kurrë,por as nuk më largove dot kurrë. Kjo ishte e keqja më e madhe që më ndodhi mua, lules tënde që mbahej në kërcellin e saj të dobët dhe të priti ty të shihje bukurinë e saj.

Harold, pse nuk u bëre kurrë vesa ime e mëngjesit, të më prekje pa më lënduar.

Falmë Harold. Falmë që të fal gjithmonë.

E mbaj mend herën e fundit kur të pashë. Ulur në fundin e një urbani më puthe dhe më urove të kaloja një ditë të bukur.

Mbaj mend,zbrita shkallët me nxitim dhe ktheva kokën të të shihja dhe vura re se po më shihje dhe ti. Ç’lumturi! Të qeshi buza dhe më përshëndete.

Aty ishte hera e fundit që pash buzëqeshjen tënde prej një ëngjëlli të harruar në rrugët e Tiranës.

…

Dëgjova se Oli im po më kërkon. Mezi pres që ai të më gjejë e të më japë jetë. 💌

Vrapo Evelinë. Shko sa më larg kësaj bote që të ka ngrënë çdo ditë copëza të shpirtit tënd mjaltë.

Ik edhe prej meje që nuk u solla kurrë siç duhet të sillesha dhe sot, kur më ike ,qaj si një i marrë për ty.

Falmë Eva ime. Falmë që çdo ditë të jetës tënde të hoqa nga një rreze diell derisa të lash në errësirë dhe tani s’të gjej dot më.

Lulja ime e bukur. Çe mirë të erdhi nga unë që më deshe kaq fort sa durove çdo fjalë timen të shëmtuar, kur ti ishe e mira,e ëmbla, e bukura Evë.

Qielli im gri ishte ngjyra ime e preferuar ,por tani më kujton ty dhe kjo gri e ndyrë futet në çdo shteg të shpirtit tim. Dhe domosdo e meritoj se nuk ia dita vlerën të verdhës tënde si një diell që ecën rrugëve të Tiranës.

Të mbaj mend sesi më shihje me ata sytë e tu të mëdhenj, që ngahera mbusheshin plot lot të nxehtë vullkan. T’i puthja lotët,por s’paska nxehtësi që depërton tek mua,e di?

A të vrava unë Evelinë? A isha unë më bastardi nga të gjithë?

Ulur në fund të urbanit,ishte hera e fundit kur të pata aq pranë. Zbrite shkallët si një shtojzovalle dhe ktheje kokën pas të ma bëje me dorë. E mbaj mend buzëqeshjen tënde të fundit Eva ime. Ti ishe një ujëvarë me rreze dielli që nuk shteroje kurrë. E kishe gjetur forcën të buzëqeshje dhe pse sytë i kishe të kuq flakë.

Aty më ike,lule. Nga aty s’të pash dot më kurrë.

…

Dëgjova se Eva ime kishte vdekur. Kishte vdekur dhe unë nuk dita kurrë t’i jepja jetë. 💌