Eja,ikim diku larg,
Vendi nuk ka aspak rëndësi.
Mjafton të marr nga era jote,
dhe të ndjej pak dashuri.
Ikim e i marrim krahët zogjve,
fluturojmë bashkë drejt qiellit,
Rrokim gotat me verë të kuqe,
tek shkëlqejnë në dritë të diellit.
Eja i dashur se nuk kemi plot kohë,
Mbase nesër më nuk jemi,
E në tavolinën tonë të vjetër,
S’dihet hera kur do të vemi.
Marrim një tren çfarëdo e ikim.
Arratisemi sikur jemi të huaj.
Mbrëmjeve kur qielli merr flakë,
me flokët e tu do të luaj.
Puthma njësoj dorën edhe shpirtin
që lule të çelin brenda meje.
E nëse një ditë vendos e ikën,
Lulet do t’i kem prej teje.
Skerdilajda 