Unë nuk mund t’i harroj ditët kur vrapoja të blija kalendarin e vitit që po priste për mua dhe ndjesinë e bukur që më falnin gjithë festat e ditëlindjet që qarkoja në të. Nuk mund t’i harroj as revistat që blija dhe prija me gërshërë gjithë veshjet që ëndërroja të kisha dhe unë një ditë. Nuk mund të harroj as ngazëllimin tim kur çelnin trëndafilat dhe vrapin për të blerë limontos me shpresën se këtë vit limonada e trëndafilave do të ishte më e mirë. Nuk mund të harroj sesi zgjidhja kolinë me pijet që dëshiroja dhe grindesha me time motër se kush do ta pinte atë shishen e vogël që jepej dhuratë.

Sa i gëzohesha diellit, qiellit, fjongove që i ruaja që nga makinat e nuseve që kisha përcjellë,dhuratave në patatina, lodrave që kushërinjtë më të rritur nuk i donin më, pakove të vogla të çokokremit me gjithë lugë brenda.

Sa të bërtitura kam marr se prija lulet duke menduar se isha një parukiere dhe atyre u duhej një model i ri, apo herët kur zbërtheja çdo vidë që gjeja se shihja babin kur rregullonte gjërat që prisheshin, madje edhe herët kur mbushja bidonë të vegjël me turshi fshehurazi mamit sepse mendoja se dimri do ishte i ftohtë dhe duhet të siguroja jetesën. Ç‘prapësi!

Nuk mund të harroj sesa gëzohesha kur gjeja një patate Lays shumë të madhe, as kur gjyshja më bënte çorape leshi dhe magjia këtu ishte se unë mund ta zgjidhja vetë ngjyrën e tyre.

Po sot, kujt po i gëzohem?

Sa paskam jetuar dhe nuk e paskam ditur.

Po fryja me sa të mundja të krijoja flluskat e mia të sapunit, kur ti ngrite sytë dhe pe i trembur fytyrën time. Kishe që qëparë që zhvishje të shkretët kallinj misri dhe vendose të më hedhësh një vështrim pikërisht kur isha bërë ngjyrë violë. Bukur! Rrotullova njëherë sytë si për të thënë që edhe nëse qesh me mua nuk më intereson, sepse këto flluska duhet të marrin jetë dhe nuk kam ndërmend të ndal.

Nuk e kuptova kurrë nëse e urreje apo e doje fëmijën brenda meje. Fundja unë nuk e dija as vetë nëse e doja apo urreja, prandaj s’më bënte çudi edhe nëse nuk e gjeja kurrë përgjigjen tënde.

A nuk mendon se ne jetojmë brenda një flluske?- të pyeta.

Fillove?- ma ktheve ti aq shpejt, sikur ta dije që nga hiçi do e nxirrja diçka nga goja ime e madhe që vetëm ankohet.

Aty fillova teorinë time që këto topa të vegjël sapuni janë si ditët e mia që ende nuk i kam jetuar.Presin që unë të marr frymë thellë dhe ti krijoj vetë një nga një. E keqja është se ne nuk e dimë kurrë se kur mund të plasin dhe të zhduken përgjithnjë.

Na i piq ato misra,-të thash sapo dola nga pellgu i mendimeve. Nuk të mbaj më inat. Sot do të të shtrëngoj shumë dhe të jetojmë brenda flluskës tonë të sotme.

Jemi ngrohtë këtu, kemi misra, topa sapuni,një fëmijë plot 22 vjeç dhe një zemër që zhgërrytet pas zjarrit. Kemi gjithçka dhe zor se e kuptojmë apo jo?

„Ca fije lumturi dhe ca shkopinj të thatë mjaftojnë për të ndezur një zjarr që të na mbajë zemrat ngrohtë. „ Kjo ishte gjithçka që më vinte nëpërmend teksa piqja duart sa në njërën anë në tjetrën dhe ndjeja sesi lumturia kalonte nga duart e mia drejt e në zemër. Të kisha vënë ca gështenja në zjarr për t‘i pjekur, se më kishe thënë që i pëlqeje shumë. Dhe domosdo kisha vënë plot katër grushta me gështenja, veç për ty se unë mund të bëj edhe sikur nuk më hahet si e si të të shoh ty edhe për pak.

Gjithsesi e dija që ti gjithçka e ndaje me mua prandaj nuk e vrava mendjen shumë. Isha shumë e qetë deri kur ti më the se më doje dhe unë ulërita aq shumë sepse u tremba kur gështenjat filluan të hidheshin përpjetë dhe nuk e di ende nëse gëzonin ato më shumë se unë apo ishin pjekur tashmë.

Ia ngula sytë mirë flakës dhe u skuqa aq shumë sa ti mendove se ishte prej zjarrit.

E ktheva menjëherë kokën nga ti dhe t’i hodha sytë me gjithë inatin që karakterizon qenien time të qetë, sikur doja të thoja: „Pusho, se do vdes nëse e dëgjoj edhe njëherë!”

Ti e di mirë sesa besoj unë në dashuri edhe pse e kam kërkuar prej kohësh dhe nuk më ka ardhur prej saj asnjë alarm. I vetmi që di është ai i mëngjesit,kur duhet të nis ditën me gjëra që as nuk i pëlqej t’i bëj.

Kësaj here mes flakëve të zjarrit mu duk sikur e lexoja gjithë dashurinë tënde, megjithëse nuk doja ta merrja për të mirëqenë se nëse po, ta them unë me siguri se do vrapoja rreth zjarrit, do hidhesha, do qeshja me të madhe, do merrja ndonjë nga shkopinjtë duke u djegur e do shkruaja në qiell sesa i lumtur është njeriu kur nuk ndihet vetëm poshtë këtij qielli si ngjyra e syve të tu.

Kur më the se më doje ndenja aty në vend,njëjtë me një dru të madh që digjesha si ashklat e tjera.

Nëse do të të thoja se unë mendoj gjithmonë sesi të ta ftoh supën nga luga e të të ushqej nëse do jesh ndonjëherë sëmurë, apo të të shtrydh lëng portokalli që ta shoqërosh gjithmonë drekën, nuk e di a do të të shkrinte zemra nga ngrohtësia?

…

Zjarri po shuhej dhe nata ra. Unë ndenja e ngrohtë tërë natën,me faqet bubulake dhe duart rreth teje a thua se do më ikje,kështu që besoj se e more tashmë edhe ti përgjigjen që unë nuk e thash dot me fjalë.

Kisha zbrazur plot pesë gota verë dhe isha ngopur me pesë gota trishtim. Kur i pesti trishtim më shtrëngoi fort në kraharor ndjeva se duhet ta lija me kaq. Veçse dhimbja ishte aq e fortë sa nuk dija cilën të lëshoja më parë, jetën apo gotën.

Ndjeva një boshllëk që endej deri në grykë dhe e kapërdija duke vënë në punë gjithë muskujt që mundja. Ama dukej sikur rrinte përherë aty. Kishte bërë strehë tek unë dhe nuk dija të bëja asgjë për këtë.

Gjithmonë isha munduar të gjeja njerëz që të mbushnin boshllëkun tim si të mbushësh një kaush me akullore. Të vinin lumturinë ashtu si një top i ëmbël sipër kaushit të zbrazët.

…

Ndonjëherë në mes të shkrimeve qaj, ndal për pak kohë e ia nis përsëri broçkullave sesi gjithmonë kam dështuar në gjetjen e lumturisë sime. E kam kërkuar kaq shumë kohë në vend të gabuar, sa humba dhe veten me gjithë kocka gjatë kërkimit.

Dhe pikërisht atëherë kur isha gati të bëhesha pluhur, kuptova ku duhet të kërkoja. Kë.

Atë vajzën e vogël,që i gëzohej një qershorit më shumë se fëmijët e tjerë. Me sytë e mëdhenj të kafenjtë që nuk i bëhej as t’i përpëliste se aq shumë e lumtur ishte a është (kushedi), që mund të shohë sesi kalojnë njëra pas tjetrës kabllot telefonikë dhe i ka kaq zili zogjtë që zgjedhin gjithmonë pikat më të larta ta shohin gjithë natyrën që ajo dashuron.

…

Edhe xhami i autobuzit këto kohë më ka qëlluar i veshur në avull, si e si të mbytem në mendimet e mia. Por e di sesa shumë dua të jetoj, të qesh, të ndjej, kur mundohem aq shumë ta përfytyroj gjithë rrugën që kam parë, sa e sa herë, për në Tiranën mbytëse.

Sytë e mi nuk janë veçse të mëdhenj, jane të etur për pak jetë. E mbase goja ime ka harruar për një kohë të gjatë të qeshë, por sytë e mi nuk harruan kurrë.

…

Kur në xham të bjerë trishtimi,

E as hijen tënde se do pranë,

Shko me zogjtë fluturimthi,

Bjeri botës anë e mbanë.

Bëhu pemë, diell a det,

Ç’të duash, nuk ka rëndësi.

Veç duaje më shumë veten,

Çel filiza përsëri.

Skerdës 💌

Isha ulur në një cep të dhomës, kur drita që lëshonte dielli mbi dritare bëri për nga dhoma ime.

Shtëpia ime tashmë më trishton.

Herë pas here mund të dëgjoj zhurmën që bën treni që larg nëpër shina. Kjo hekurudhë është bërë oborri shtëpisë sime që në vegjëli. Njerëz vinin. Iknin. Bashkoheshin. Ndaheshin.

Megjithatë tashmë më dha një shije tjetër. Kuptova se treni kalon dhe andej nga ti e më duket se dashur padashur u bëra pjesë e turmës.

Por nuk vij jo.

Askush nuk e ka marr ndonjëherë trenin për tek unë, pse duhet ta bëj unë. Sikur të mos e kisha aq pranë atë stacion të mallkuar nuk do ndihesha kështu apo jo?

E lash të më përhumbej ky mendim nëpër kokë dhe vajta të rrëmbej ca kumbulla t’i haja me kripë.

Mu kujtove përsëri.

Ishe po aq i kripur. Kishe bërë bast me oqeanet se cili nga ju do ishte më i kripuri.

…

Dhe një tren tjetër shkoi.

Të nisa një qeskë me të ëmbla, ca letra të bardha të më shkruash ndonjëherë dhe një copë shpirt.

Mbase këtë herë do mendosh që po të më kishe dashur pak më shumë do hapje të gjithë kavanozët e mi të reçelit. Do të të lejoja edhe të ngjisje letra me fraza të shkurtra mbi frigorifer dhe mund të mbaja foton tonë tek koka e krevatit tim.

Merre atë të shkretë tren!

💌

E dashur mami,

Kjo që një ditë ti edhe do mundesh ta lexosh është letra e dytë që të shkruaj. Të parën ti nuk do ta lexosh kurrë sepse unë kam shprehur aty gjithë inatin që më kaplon kur ti më vë faj mua.

Nëse në të parën letër, të bëra me faj ty për nervat e mia të paskrupullta, në këtë letër të dytë unë nuk të vë asnjë faj.

E di që nuk jam fëmija që ti do doje të isha. Por unë nuk mund të rritem për botën dhe njëkohësisht të “mosrritem” në sytë e tu. Kam unë faj për këtë?

A mos është rastësi që fjala faj është përdorur kaq e kaq herë deri tani dhe ne të dyja ende nuk e dimë se cila nga ne e mban në dorë gati për t’i shpërthyer?

Je e lodhur mami e di.

Po jam dhe unë e lodhur pa ty mike.

Kur era e gushtit mezi i ter çarçafët e bardhë që ke nderë në kopësht, unë vë re që ti i vendos kapëset e rrobave në të njëjtën distancë njëra nga tjetra.

Sikur të ishe kujdesur kaq shumë dhe për rininë time. Por ti mendon se është ende përpara, kur ndërkohë unë ndjej se jam shpirtplakur.

Ç’di ti për mua?

Me siguri asgjë. E megjithatë më do. Në mënyrën tënde. Jo timen. Ama më do.

Edhe unë të dua. Në mënyrën time. Jo në tënden. Ama të dua.

Falmë për letrën e parë, jam treguar e keqe, por dije se në atë të desha edhe më shumë.

Ah, mami.

Fike dritën dhe fli. Mos u mundo më kot të më thuash ta lëshoj këtë dreq telefoni.

Pikërisht kur ti mendon se unë natën vonë i shpenzoj orët e mia, të bëhem fëmija që ti nuk do doje, unë ndjej se çdo ditë i afrohem fëmijës që do doje. Veçse nuk do ta dish kurrë sepse bota ime nuk të përket ty. Zemra ime domosdo sa vjen dhe i ngjan tëndes. Por lërma botën, të lutem.

Mos ma merr të vetmen gjë që ma fut ajrin në mushkëri.

Bija jote e pandreqshme,

KEDI.

💌

Kur të jem rrudhur

e flokët të më bëhen të bardha,

Ti eja më kërko.

Do më kujtohesh me siguri,

Kur pinim verë të kuqe e i dehur,

Më thoje se më do.

Do të përqafoj,

Për një mijë malle,

Me duart që nga mosha më dridhen.

Qaj në heshtje,i dashur,

E kujtoj kur më thoje,

Përqafimet nuk kërkohen,vidhen.

Buzëkuqin atë ditë vjeshte,

pa rënë ende gjethja e fundit,

do ta vendos veç për ty.

E flokët do t’i bëj me onde,

Do skuqem, do mar frymë thellë,

E do të shoh drejt në sy.

A dëshiron të kërcejmë bashkë?

Si në ballon ku nuk shkuam kurrë,

Të më bësh të lumtur.

E di s’më mban dot në krahë,

Por do t’i mburrem qiellit,

Në tokë jam por ndihem flutur.

I dashur, a do i jetoj unë ato ditë?

Apo ti s’do më kërkosh,

E pa ty pranë vdekja të më marr.

Vjeshtët të më frikësojnë në palcë,

trupin të ma njomë shiu i akullt,

Dhe koha të më duket varr.

💌

Sot bëra një porosi të veçantë veç për qejfin tim.

Ndonjëherë e ndjej sesa shumë e dua veten time dhe sesa shumë meriton ajo, por të shumtën e rasteve e harroj.

Por nuk pendohem kur i zhubros mendimet e mia, për dikë tjetër që ka shumë nevojë t’i jap gishtin e vogël të dorës e t’i premtoj që do shkojë gjithçka mirë.

Unë jam Eva. Më pëlqen të lëpij gishtat kur mbetet pak çokokrem ndër to. Ndonjëherë më pëlqen edhe të ha dy pjata plot me brokoli me limon e kripë. Më pëlqen edhe të lë njërën këmbë jashtë shtresave se ashtu e gjej rehatin. Ama nuk më pëlqen gjella me bizele dhe as të më përthyhen fletët e një libri. Nuk më pëlqen kur humbas fillin e ngjitësit dhe as të dëgjoj zhurmën e një borie më tepër se 5 sekonda.

Në të shumtën e rasteve jam njeri i çuditshëm dhe mendoj sesa mirë do ishte të isha një police rrugore apo një postiere. Në mes të ecjes në këtë botë paçavure, unë mendoj sikur kam njolla të portokallta në fytyrë apo sesi do më dukeshin gishtërinjtë po të vishja sandale.

Këto ndodhin kur nuk e harroj veten.

Kur e harroj, më ndodh të merrem me ndonjë mace që vjen përgjatë këmbëve të mia, por nuk i vjen për mbarë të hajë byrekun me proshutë. Mbase do vetëm proshutën, kushedi. Dhe unë mendoj po njerëzit a janë kështu? A duan ata veç proshutë edhe pse janë të pangrënë? A duan ata më të mirën edhe pse nuk mundohen fare të bëjnë një përpjekje për të?

Sa lodhem. Sa lodhem që vrapoj t’u gjej ushqim, kur ata veç rrinë shtrirë aty e kërrusen në bar të njomë. Po flas për ata që kanë harruar se çdo të thotë të vraposh për veten tënde edhe në këtë zagushi, për ata që zënë një hije dhe nuk shkunden nga aty derisa dikush t’u sjellë pak ujë për t’u freskuar.

Unë jam Eva. Mua më pëlqen të kërcas gishtërinjtë dhe të kombinoj çantën me këpucët. Më pëlqen të shoh flutura të bardha dhe të vendos karfica me ngjyra të ngjashme. Ama nuk më pëlqen të dëgjoj funde jo të lumtura, as të vesh shapka një numër më të madh apo të tërheq valixhen në trotuar.

Sot nuk e harrova asnjë moment veten time dhe di të them që këto janë florinjtë që do i fshihja me krenari në qyp e t’i groposja në dhè të zemrës time.

Kam mësuar sesa lumturi e madhe është të mësosh për veten,të dëgjosh veten,të pyesësh veten.

Unë jam Eva. Unë ndonjëherë i gëlltis bërthamat e shalqirit, nuk i hedh asnjëherë biletat e urbanit në tokë dhe blej gjithmonë nga një bllok të ri dhe pse e di që s’do e shkruaj kurrë.

Më pëlqen që bukën ta marr gjithmonë të prerë, më pëlqen akullorja më shije limoni dhe madje më pëlqen të blej ç’të gjej në ngjyrë rozë pastel.

Ama nuk më pëlqen të ha xinxife shumë të pjekura, as t’i mbaj librat në dorë dhe madje nuk më pëlqen të rri kot.

Unë jam Eva dhe jam shumë e lumtur që jam ajo.

Veç ta dini sa e dua Evën!

Ps: Të gjithë kemi një Eva brenda nesh që meriton të duhet shumë-shumë. Çelini filiza shpirtit tuaj! 🌱❣

Shi.

E dashur vetja ime,

sot je vetëm. Je po aq vetëm sa një rrugicë e humbur e orës 4 të mëngjesit. Asnjë njeri,asnjë zë…

Sot koka jote është aq bosh sa do me patjetër të mbushet edhe sikur me ëndrra të kota. Sot je shkretëtirë. Madje aq e thatë sa me mijëra oaze të shfaqeshin para teje, nuk do e ngopnin dot etjen tënde.

Etja jote e paskrupullt është besimi që njerëzit janë aty për ty, që njerëzit të duan, që njerëzit nuk heqin dorë.

Jo moj vete jo, njerëzit heqin dorë që në momentin e parë që ndjejnë frikë. Por ti je aq budallaqe sa frikës tënde i çele trëndafila, e veshe aq mirë me to,sa tani nuk heq dot as frikën,as trëndafilat.

Të dyja këto rrinë të fshehura tek ajo rrugica e orës 4 të mëngjesit. Dhe presin. Presin ende… Derisa një ditë një kalimtar do ua ndjejë aromën. Dhe nuk do shohë më gjembat, por do shkrihet i tëri mbi petalet e tua të buta, të kuqe flakë. Sa shumë njerëz ecën aty pranë dhe nuk t’i panë kurrë lulet, nuk e ndjenë kurrë aromën tënde.

Një ditë ai kalimtar do jem unë, do jem duke vrapuar dhe do ndal të të marr erë. Do ta mbys frikën tënde. Do them mjaft për ty. Do t’i vesh gjembat e tu dhe do të të përqafoj aq fort,sa gjithë petalet e tua të më veshin mua. Aty do jemi të dyja të kuqe flakë.

Ti nga gjaku im, unë nga petalet e tua.

💌

Sot.

Si njeri pa njeri. Si një dordolec kashte mes një toke djerrë. Zogjtë që më rrinë aq larg as e kanë më të voglën ide sesa dua të jem e lirë si ata, të rend dhe unë deri tek përroi atje tutje për një gllënjkë jetë.

Sa zbrazëti ndjeva sot.

Ndjeva se nuk kam një stol të preferuar në shëtitore, nuk kam një vend të ngrohtë ku të pi çajin, madje as një kamariere që shumë rastësisht quhet Viktoria dhe të më pyesë nëse do marr të përhershmen.

Si një nga ato persona që e dashuron shijen e limonit, mund të them që jeta ime ka qenë një limonadë me shumë pak sheqer.

Të bën mirë thonë, por kushedi.

A kam unë kujtime? Kujtime me shumë pako sheqeri brenda që të më bëjnë të dremis në orët e vona vetëm sepse s’më zë dot gjumi nga lumturia?

Si u fokusova kaq shumë sesa keq ndihesha, sesa pafat mund të isha, ndërkohë jeta ishte në anën tjetër të urës. Atje ku vesa e mëngjesit e fshihte gjithë bukurinë e anës tjetër dhe Zot sa e frikshme dukej,sikur bota andej urës nuk vinte kurrë.

Po unë nuk u ngjita kurrë në ato dërrasa të shtrembërta që bënin një zhurmë të tmerrshme nga flladi i kotësisë.

Po kalbem. Dhimbja qenka si shiu i fortë i vjeshtës që ngjesh gjethet pas tokës, për të mos u ngritur më kurrë prej aty.

Lutem që dikush ta marrë atë dordolec prej aty. Vërini një buzëqeshje të madhe në fytyrë, se mbase kështu zogjtë do ta duan. Kaq shumë duhet të kushtojë lumturia?

Thojini sot një njeriu kashte që e njihni, se jeni aty për të. Sot ai nuk ka rënë shumë në peshë, sot atij i shkojnë flokët kështu si i ka, sot atij i rrinë mirë këto ngjyra,apo që sot është një ditë vërtet e bukur.

Po sikur pas kësaj ai të fluturojë mes gushëkuqëve të tjerë? Po sikur?

Sa zbrazëti.

Sa dhimbje më shumë, që e lash fluturimin tim në duart e një piloti tjetër.

Nga frika se mund të rrëzohesha në fluturim, lash veten të vdisja brenda meje pa u ngjitur kurrë për në Rrugën e Qumështit.

Nuk e pashë kurrë tokën time plot me tulipanë, luledielli, madje as me levandë.

Por betohem që do kujdesem aq shumë për të,sa një ditë toka ime të çel lule ylberi dhe shpirti im, filiza.

💌

Ps:Le të jetë sot një ditë e bukur. Një ditë ku nuk kam nevojë të më duan, aq sa kam nevojë të dua vetë veten time.