1 janar.
Jam përsëri po unë. Asgjë nuk ka ndryshuar.
Jam po ajo që i do perëndimet si mjalti.
Do mëngët e varura të bluzës aq sa të të mbulojnë gishtërinjtë.
Do shkrimet e vyera në kartolina dhe ndonjë zemër të vizatuar tek-tuk.
Do zhurmën që bëjnë tapat e drunjta kur ndahen nga shishet e verës.
Do shijen e athët që të jep një hurmë pa fara pa e ditur që ishte një e tillë.
Do paketimin edhe një herë sa dhuratën.
Po veten?
Asgjë nuk paska ndryshuar!
Skerdilajda 