“Dhoma jote është rrëmujë. Pastroje të lutem se vijnë njerëz dhe shohin parregullsinë tënde. Je në moshën që të gjithë duhet të shohin që je shumë e zonja, sepse ndryshe do dalin fjalë për ty. Oh, duket sikur ka rënë një uragan i vërtetë këtu brenda. Mblidhi këta libra dhe mjaft shkruajte. Shkrimet e tua nuk do i lexojë askush!
Çe ke këtë që ke veshur? Të vë në pah këmbët e të gjithë do fokusohen tek ti. Hiqe dhe mësoji t’i kombinosh gjërat.
Ke mbetur e shkurtër. Bëj ushtrime dhe ha. Pije qumështin se po harxhojmë lekë për ta blerë. Pse nuk shkon në shkollë sot, e di që je sëmurë,por nëse mungon të tjerët do thonë ja ia vari shkollës tani ajo. Dhe hekurose atë të shkretë këmishë, je femër ti apo çfarë je?
Je një katrahurë ja se çfarë! Kudo që do vendosësh këmbët do e shkatërrosh diçka. E mban mend njëherë kur dolëm për drekë dhe e derdhe gotën e verës në mbulesën borë të bardhë? Edhe një herë tjetër e theve një filxhan nga kompleti im i preferuar. Tregohu e kujdesshme! Një ditë do shkosh në një shtëpi tjetër dhe ata do të të sjellin përsëri këtu.”
…
Ndoshta jam një uragan dhe ndoshta ja pse uraganët kanë emra femrash. Por unë nuk po shkatërroj asgjë tjetër veç brendësisë time duke u munduar të jem njeriu që të gjithë të tjerët duan që të jem.
Herën e fundit u mundova ta ha gjellën me lugë, por më shijon më shumë me çapa.
U mundova ta mbaj dhomën time në kushte perfekte, por shpresh herë rrobat e mia ngatërrohen me njera-tjetrën siç më ngatërrohen mendimet.
Po kujdesem shumë të mos thyej asgjë që mund të thyhet, përveç shpirtit që e bëra thërrime.
Mundohem që flokët e mia të mos duken sikur sa jam ngritur nga gjumi, por ta pranojmë që herë-herë nuk më binden.
Po mundohem t’i mbaj këpucët ashtu siç thotë gjyshi im, aq të pastra sa të duket pasqyrimi mbi to, por të shumtën e rasteve nuk janë ashtu.
A jeni tani krenar për mua, se unë për veten nuk jam.
Po unë jam një uragan dhe lutem shumë të shpëtoj nga vetja ime dhe nga kjo stuhi tropikale që ma bën lëmsh shpirtin.
💌

U bë kohë që nuk po gjej një arsye, një motiv, diçka që të më bëjë të mendoj se pas këtyre perdeve të mëndafshit drita duket më e bukur.
Të dal të shoh sesi shiu i fundit që ra,i bëri gjethet më të cekëta, plot me pikla dheu, por ato përsëri nuk e ndalin zhvillimin e tyre.
Këtë herë do ta dua natyrën edhe më shumë, pasi më ka munguar. Me siguri edhe unë i kam munguar kopshtit tim edhe pse gjërat duken po të njëjta. Babi me krasitjen si gjithmonë nxiton aq sa nuk i lë akrepat të puthen dhe dyshoj se mami kësaj rradhe nuk e ka kursyer më ujin për vaditje se nuk e ka permendur më që gjoja paska qenë thatësirë.
Ndonjëherë e harroj që mrekullitë janë kaq afër, sa të hapësh derën e shtëpisë. Mbase edhe brenda shtëpisë.
Por të shumtën e rasteve më duket kaq e tmerrshme kjo botë. Po sikur shiu të jetë aq i fortë sa t’i shkundë pemët fare?
Ç’budallallëk të qëndroj këtu me grilat që bëjnë kuadrata drite mbi fytyrën time dhe të mendoj sesa e frikshme duket hëna nga këtu poshtë. Po sikur ta çaja hënën përmes e nga ajo të shpërthenin lule? Si nuk e mendova kurrë këtë? Po sikur hëna të jetë veçse një pinjata plot me ëmbëlsira dhe unë rri këtu pa bërë asgjë. Po unë i dua ëmbëlsirat, çfarë nuk shkon me mua?
Sa e pandreqshme jam!
Por kohët e fundit unë kuptova edhe sesa shumë e dua veten. Kuptova që jeta ka me mijëra grimca dhe unë i lë të shkojnë shumë prej tyre sepse kam frikë t’i kap. Dhe atëherë kur jeta sjell asteroidë dorëzohem, kur mund të kisha bërë vetë me gjithë këto grimca një galaktikë.
Këto ditë kuptova se jam ende në kohë dhe jam gati të krijoj një qiell të tërë dhe në një agim a perëndim,do hipi në katapultën e jetës dhe do fluturoj drejt qiellit tim.
Më fal vete që u kujtova për ty veç tani.
💌