Po ta dinin gjinkallat që ndonjëherë më duken si kopshtarë të vegjël me gërshërë krasitëse kushedi sa do qeshnin me mua. Pikërisht këtë po bluaja mbrëmjen e djeshme, kur isha aq e përgjumur sa mendoja se sa energji do më duhej të zbrisja shkallët dy e nga dy, të merrja një gotë ujë.
Në ato momente mund të mendoja gjithçka tjetër si e si të mos e mbushja atë të shkretë gotë.
Se kur do të shpëtoj nga ky dembelizëm ndaj vetes time dhe të bërit çdo gjë për të tjerët, unë nuk e di.
Atë natë fjeta pa pirë ujë. Më zuri gjumi ashtu me zhurmat e natës dhe me mushkonjat që përplaseshin pas dritës së abazhurit.
Po sikur gjinkallat të këndojnë natën që ne të mos ndihemi vetëm? Mbase ato e dinë që një heshje absolute kushedi çdo na bënte të mendonim dhe njerëz kështu si unë do bëheshin errësirë brenda tyre.
Njerëz si unë do të thotë njerëz që përjetojnë stres apo dhimbje. Këta njerëz e refuzojnë mendërisht atë ujin në gotë edhe pse shpirtërisht duan një oqean në gotë.
Nuk kam frikë të them që jam një nga ata. E di që kurrë nuk kam bërë shumë për veten time. Dhe e di që ju mërzis dhe ju duke shkruar këto, ama nuk shkruaj se kjo duket bukur, por atë që ndjej duke filluar vetëm një milimetër brenda lëkurës time.
Ç’tmerr!
Po filloj ta dua shumë natën. Ndoshta sepse të gjithë përbindëshat e vërtetë atëherë nisin të flenë.
Ndoshta sepse nuk është askush aty pranë shtratit tim të më thotë që nuk duhet të zhgënjej askënd, të bëj atë që bën prindërit e mi të lumtur, të rri këtu sepse kush di, punon dhe ha, të mos i pres flokët se nuk ngjaj serioze, të mos shkruaj më të tilla budallallëqe…
Oh, miliona të tjera.
Nuk dua të them çfarë nuk shkon me këta njerëz, por çfarë dreqin nuk shkon me mua që ua vë veshin?
…
A je mirë?
Jam shumë mirë, vetëm sonte më lini të dëgjoj gjinkallat.
💌

Kohët e fundit ndodhën shumë gjëra që kanë trullosur pothuajse gjithë qenien time 22 vjeçare. Çudia më e madhe ishte që mendoja se tashmë isha e trullosur, deri kur ndodhi ajo që ndodhi. Humba ca-goxha copëza shpirti. Megjithatë nuk është se i humba vërtet ato copa, thjesht ikën që unë të filloja të kuptoja që kisha qenë aq e plotë sa ç’duhet të isha dhe aq e mirë sa kurrë se kisha parë veten time deri atë ditë,kur ndodhi ajo që ndodhi.
E di? Ndonjëherë jam shumë dramatike. Aq sa dhe unë se besoj dot. Rruga mund të ketë plot gurë dhe unë ja nis e mendoj sikur janë shkëmbinj të mëdhenj, therës, që të shtypin të bëjnë petë nëse e merr këtë rrugë. Oh, dhe çfarë bën do thoni ju? Rri në vend si një ngordhalaqe dhe mendoj se një ditë do stërvitem aq fort sa do t’i çaj shkëmbinjtë. Dua të them gurët.Guriçkat.
Por kur të jem unë gati, rruga ime nuk do jetë më imja, ja pse i humbas gjithmonë destinacionet.
Herën e fundit, kur ndodhi ajo që ndodhi, mësova se frika më e madhe duhet të ishte vetë frika.
Ajo çfarë ju nuk dini për mua është që mua më tmerrojnë njerëzit. Kjo për vetë faktin se i dua. Dhe kur i do kaq, ke frikë. Frikë se të braktisin, frikë se nuk do kthehen kurrë, frikë kur flasin, frikë kur nuk flasin.
Mbaj mend sesi kur isha pak më pak se kaq sa jam, lexoja sesi duhet të lidhja rripin e sigurimit në avion, kjo vetëm sepse herën e fundit u ndjeva keq kur më pa dikush që nuk dija ta bëja. E mendova aq gjatë, mendova veten time si të paditur, të vogël dhe që nuk di as të lidhë një rrip, jo më të ketë një jetë interesante. Ishte e tmerrshme.
Megjithatë e kam ditur që shpirti im ishte më i madh se trupi im dhe më e madhe se frika ime ndaj botës. Këtë nuk e dyshova kurrë.
As atë ditë kur ndodhi ajo që ndodhi dhe në qiell çelën burbuqe.
Kur ajo iku ndjeva një rrënim të themeleve të mia të frikës. Mendova që jeta ime kishte nevojë për jetë. Dhe unë s’duhet të isha një peshk i zënë në rrjetë, kur mund të isha oqeani. Kështu është kur rri bregut se ke frikë thellësitë.
Megjithatë jam shumë krenare që jam një peshk i zënë në rrjetë dhe kurrë një peshk që do zgjidhja të dilja vetë nga uji.
Ama jam ende këtu apo jo? Kam ende kohë të shpëtoj nga kjo rrjetë.
💌

Jam shumë e inatosur. Shumë.
Dua të mar një gotë verë të kuqe, plot me sekrete. Jo më mirë, një shishe. Dhe ta rrëkëllej verën direkt prej qelqit me ngjyrë të errët e të mos e shoh hiç sesa lëng që njom shishen ka mbetur brenda.
Dua edhe të vesh veç një bluzë pak më të gjatë se të zakonshmet edhe të bredh nëpër shtëpinë që s’është as e imja, të hidhem sa tek një divan tek tjetri. Herë pas here të rrëzohem me kurriz në një nga shtretërit e shtëpisë dhe të ngri këmbët lart. Të ndihem mirë që këmbët e mia janë ashtu të vogla dhe unë mund të gjej këpucë kudo.
Të ndihem mirë duke kujtuar që një shoqja e mamit dikur më tha se vajzat me ballin e madh janë vajza me fat dhe të mos kem më frikë t’i kap flokët, për atë Zot!
Edhe atëherë kur një mike më tha se unë kisha shpirt artisteje dhe artistët nuk dorëzohen lehtë.
Dhe dua të bërtas me të madhe që unë jam shumë e lumtur e në mes të fjalisë të kap veten duke i marr erë lëkurës time sikur ndjeva erën më të mirë në botë, kur vetëm pak para kisha hedhur një parfum që as emrin nuk ja mësova kurrë.
Dua të çmendem,dhe pak më shumë sesa të çmendem. Të vij në vete, të pyes çpo bëj, e përsëri të shtrihem rrotullimthi në shtrat duke qeshur.
Të marr një tas me akullore në frigorifer dhe ta përplas derën me këmbë. Ah,sa mirë e nxjerr inatin kur i mbyll dyert me këmbë.
Por ja ku jam këtu, duke vrarë mendjen nëse hija ime do kishte falur kaq shumë sa kam falur unë dhe në fund t’ja kishte nevojën një shisheje plot me lëng harrese.
Mbase duhet të kisha pirë verën e bardhë, transparente. Me siguri ajo do më bënte si veten dhe vetëm atëherë do shpëtoja.
💌